Niedziela Laetare (łac. Laetare – raduj się), nazywana w tradycji polskiej niedzielą Środopostną, to czwarta niedziela Wielkiego Postu. Stanowi ona punkt kulminacyjny i wytchnienie w połowie czterdziestodniowego okresu pokuty, sygnalizując zbliżanie się świąt Zmartwychwstania Pańskiego.
Niedzielą Laetare, z łac. „Radujcie się”. W liturgii używamy wtedy różowego koloru, który przypomina nam, że w cierpieniu może być radość. Kolor różowy to fiolet zmieszany z bielą. Oznacza więc radość pośród pokuty, wytchnienie podczas utrapienia. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów Antyfony na Wejście: „Wesel się, Jeruzalem! A wszyscy, którzy ją miłujecie, śpieszcie tu gromadnie. Cieszcie się i weselcie, którzyście się smucili, radujcie się i nasyćcie się z piersi pociechy waszej. Uradowałem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pańskiego”. Kościół, Nowe Jeruzalem, cieszy się z obfitości dóbr nadprzyrodzonych, łask płynących z Chrztu i Eucharystii, którymi obdarza swe dzieci. W tradycji rzymskiej jest to "niedziela róż", ponieważ w tym dniu obdarowywano się pierwszymi kwiatami zakwitających róż, a Ojciec św. poświęcał złotą różę, którą ofiarowywał osobie zasłużonej dla Kościoła. W liturgii można zdobić ołtarz kwiatami i grać na organach w liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.
Niedziela Laetare w 'odkupicielu'. Foto 15.03.26 r.
Tradycyjne nazwy niedziel Wielkiego Postu
