"Płomyki Pamięci"
Gdy w ciszy nocnej patrzymy na niebo
nad cmentarzami - spostrzegamy łunę
Tam, zaczarowani, nasi drodzy, bliscy
śpią, skryci, otuleni, błękitu całunem
Tam, już tylko drzewa wierne jak żołnierze
wciąż szumią przepięknie choć mijają lata ...
Zapalmy znicze, płomyki pamięci
o tych, co umarli dla naszego świata ...
Przemierzamy w smutku dróżki zarośnięte
Trwamy na modlitwach
w skupieniu ... w milczeniu ...
Podziwiamy rzeźby mniej lub bardziej święte
pogrążeni czasem w bezsilnym cierpieniu
Czas listopadowy wzrusza i przybliża
tych, co tak niedawno, wśród nas jeszcze byli...
Zatrzymujmy w sercach pamięć - wierząc mocno,
oni już nie cierpią
oni są szczęśliwi ...
Katarzyna Joanna Gryz z tomiku 'Na Krawędzi'
